© 2023 by Art School. Proudly created with Wix.com

Pleidooi voor boosheid

Bijgewerkt: 10 sep 2019



Ik merk in mijn praktijk dat veel ouders bang zijn voor de boosheid van hun kind.

Ze proberen het te voorkomen, te bagataliseren of te onderdrukken.

En dat bedoelen ze goed.

Ze willen zo graag dat de boosheid bij hun kind weg is.

Ze willen zo graag dat hun kind blij is, tevreden en gelukkig.

Ze willen zo graag dat het gezellig is.

Of ze weten geen raad met de heftigheid waarmee een temperamentvol kind boos wordt en gaan over hun eigen grenzen om maar te voorkomen dat kindlief ontploft.

Daarmee geven ze hun kind bewust of onbewust de boodschap: Boos zijn is niet okay.

Kinderen mogen blij, bedroefd of bang zijn, alleen boos liever niet.

Maar omdat je kind voelt dat het gemakkleijke boos wordt en daar geen controle over heeft, krijgt je kind het idee: "Ik ben vaak boos. Boos is niet okay. Ik ben niet okay"

Terwijl er genoeg is in kinderlevens om boos over te worden als je er even bij stil staat

en het is juist heel okay dat ze dat ze ons dat duidelijk willen maken.

Helaas rust er een taboe op boosheid. Ouders vinden boosheid lastig.

Ook bij zichzelf. Vooral veel moeders hebben daar last van. Ze voelen zich schuldig als ze boos worden op hun kind. Opkomende irritatie drukken ze de kop in.

Terwijl boosheid een krachtig signaal is dat je iets oneerlijk vind.

Dat de ander over jouw grenzen gaat.

Dat je iets NIET wil, maar vooral dat er dus ook iets is wat je WEL wil.

Er moet iets veranderen, transformeren.

Temperamentvolle kinderen hebben die kracht om dingen in de wereld te transformeren.

Om systemen te veranderen die niet langer kloppen. Om de wereld eerlijker, echter, oprechter te maken. Ze hebben de power om daar voor te vechten als ze straks volwassen zijn.

En als je goed kijkt zie je dat ze dat in hun jonge leventjes nu al doen.

Door hun boosheid dwingen ze ouders en leraren om bij zichzelf te rade te gaan.

Door hun boosheid ga jij op zoek naar antwoorden.

Door hun boosheid lees jij nu dit blog.

En door jouw zoektocht gaat er iets in jou veranderen en schuiven.

Misschien ben jij ook wel bang voor je eigen boosheid. Heb jij geleerd dat die lastig was.

Misschien kreeg je als kind te horen dat je je aan moest passen. Je moest je maar schikken.

Met als gevolg dat je nu als volwassene moeite hebt om duidelijk je grenzen aan te geven.

We weten misschien niet eens hoe we functioneel en effectief boos kunnen worden of hoe we rustig voor onszelf op kunnen komen. Dus gaan we huilen als anderen over onze grenzen gaan. Of we vreten ons van binnen op, lopen braaf in het gareel en vergeten wat we zelf willen.

Het komt niet in ons op dat we kunnen vechten voor iets wat blijkbaar om verandering vraagt.

En kijk nu eens met nieuwe ogen naar dat temperamentvolle kind van jou.

Het doet jou prachig voor hoe dat ook al weer moet; vechten voor wat je belangrijk vind. Opkomen voor wat je nodig hebt. Zorgen dat je gehoord en gezien wordt.

Toegegeven, de manier waarop een temperamentvol kind zich uitdrukt kan nog wat bijgeschaaft worden. En het is absoluut belangrijk dat jouw kind dat leert.

Maar jij mag dus ook iets van je kind leren. Boos worden. Opkomen voor jezelf.

Je eigen ruimte bevechten. Je grenzen aangeven

Ook in de relatie met je kind.

Júist in de relatie met jouw temperamentvolle kind.

Waarom?

Dat vertel ik in mijn tweede pleidooi voor boosheid.

#boos #opvoeding #strongwilled #temperamentvol