© 2023 by Art School. Proudly created with Wix.com

Afscheid van de zomerkampen



Soms kiest het leven voor jou.

Dwingt je tot loslaten wat je zelf niet kunt laten gaan.

Ergens diep van binnen knaagde er wel een twijfel na het laatste zomerkamp.

Moest ik dit nog wel blijven organiseren?

Afgelopen zomer had ik een bomvol kamp en ik moest er serieus van bijkomen. Het kostte me twee weken voor ik weer op volle sterkte kon functioneren.

"Is dit het wel waard?" heb ik toen wel gedacht,

Maar eenmaal uitgerust vergeet ik zoiets weer een beetje.

En sloeg ik een paar maanden later weer vol goede moed aan het organiseren.

Want het was toch elk jaar een feestje?

En de kinderen werden er zo blij van!

En hun ouders werden er zo blij van dat hun kinderen zo blij waren.

Dat maakte me elke keer heel gelukkig.

En gezellig was het ook altijd, met fijne, creatieve en betrokken vrijwilligers.

Dus jawel! "We doen het nog een jaartje!" besloot ik,

Misschien met minder kinderen.

Misschien iets eenvoudiger van opzet.

En misschien kon ik de organisatie daarna aan mijn energieke dochter overlaten....

Want het zou toch zonde zijn als.....

Maar dit jaar werkte het leven al niet zo leuk mee als andere keren.

Aanvankelijk kon ik moeilijk aan vrijwilligers komen.

Vervolgens bleken mijn trouwste kampgangers de geplande week in het buitenland te zitten of andere vakantieweken bij te wonen.

En nieuwe aanmeldingen kwamen maar mondjesmaat binnen.

Het stagneerde.

Wat moest ik doen?

Eigenlijk waren er dit jaar te weinig kinderen om het weer allemaal voor op poten te zetten.

Maar ja...zo leuk, zo blij, zo gelukkig, zo gezellig, weet je wel?

(Een echte HSP valkuil, maar dat wilde ik even niet zien)

En toen...

kreeg ik bericht: Nieuwe wet- en regelgeving verplichtte mij om voor al mijn vrijwilligers BHV te organiseren. Op zich snapte ik de logica daarvan: het gaat om de veiligheid van de kinderen.

Maar zoiets betekent een flinke onvoorziene kostenpost voor een bewust kleinschalig kamp als het mijne.

Toch duurde het nog een aantal weken voor ik echt aan mezelf kon toegeven dat het gekkenwerk was om nog door te zetten

Als ik éven mijn idealisme parkeerde en een nuchter rekensommetje maakte, moest ik toch concluderen dat het me meer zou kosten dan opleveren.

Au!

Daarmee trok de wet met een ferme beweging de stekker uit mijn zomerkamp.

En niet alleen dit jaar.

Het is gewoon gedaan met mijn zomerkampen.

Natuurlijk was mijn eerste reactie een temperamentvol #*!?#@!%&!

En hoe afschuwelijk vond ik het om de al aangemelde kindjes te moeten teleurstellen!

Maar nu dat eenmaal achter de rug is, komt er ineens een merkwaardige kalmte en berusting over me.

Het zij zo.

Het leven heeft voor mij besloten.

En dat is okay.

Er staan me spannende nieuwe ontwikkelingen te wachten en misschien is het prima dat daar meer ruimte voor komt. De tijd zal het leren.

De aanvankelijke teleurstelling kon vervolgens plaats maken voor enorme dankbaarheid dat ik toch drie jaar zo'n prachtig kamp heb mogen organiseren voor hooggevoelige en temperamentvolle kinderen.

Kampen vol ontroerende momenten om te koesteren, vol kindergelach, knuffels en plezier. Hoe leuk waren al die creatieve activiteiten, de bosspelen, de speurtochten en de ongebreidelde fantasie waarmee we toverdranken brouwden en eenhoorns te voorschijn toverden!

En na de dankbaarheid steekt de weemoed de kop op nu ik al die mooie herinneringen ophaal.

En vloeien er uiteindelijk toch tranen. En dat mag.

Het was een sprookje waar ik in geloofde.

En tientallen kinderen met mij.

Het was een sprookje wat drie jaar lang echt heeft mogen bestaan.

En ik wil iedereen die daarbij betrokken is geweest enorm bedanken!


#zomerkamp #kinderen #hooggevoelig #temperamentvol

60 keer bekeken