'Consequent' zijn

Bijgewerkt: aug 20

Ik ben bij mijn neef op de verjaardag van zijn zoontje. Nou ja, niet zijn echte verjaardag. Als hoogsensitiefje hou ik niet van drukke verjaardagsfeestjes, maar ik vind het een leuk joch, dus kom ik hem graag nog even een cadeautje te brengen.


Mijn neef serveert mij de lekkerste koffie die ik ooit heb gedronken en terwijl hij uitweidt over zijn nieuwste koffiezetapparaat fietst Stan trots op zijn spiksplinternieuwe fiets door de tuin.

Het is een prachtig rood fietsje, met een toeter aan het stuur. En die toeter die doet het fantastisch! Stan krijgt er geen genoeg van. Vrolijk toeterend fietst hij langs de volwassenen op het terras.


"Stan, wat had ik nou gezegd over dat toeteren?" roept mijn neef boven het lawaai uit.

Stan hoort het niet. Of doet net alsof. Hij fietst en toetert vrolijk verder.

"Stan!?!"

Stan stopt geschrokken.

"Ja?"

"Kap nou eens met dat getoeter, vent."

Het joch knikt. Stapt met een teleurgesteld gezicht weer op zijn fiets voor een nieuwe ronde. "Toet, toet, toeoeoeoet!" klinkt het even later achter in de tuin.

"Echt!" zucht mijn neef "Alsof er geen oortjes aan dat kind zitten!"

Daar is Stan weer. Hij trapt zo snel hij kan langs het terras. "Toet-toet!"

"Verdorie Stan, ik kan mezelf niet eens verstaan! Nou stoppen met toeteren of ik zet de fiets in de schuur."

"Toet-toet!"

"Ja, afstappen maat!"

"Nee nee nee! Ik wil fietsen!"

"Nou laatste waarschuwing dan. Denk erom he?"

Stan denkt er heel even om. Maar de toeter wint het van zijn zelfbeheersing. "Toeeet!"

"Klaar nu! Afstappen." Mijn neef plukt zijn zoon van de fiets en zet de fiets in de schuur.

"Stomme papa!"

"Ik heb je al honderd keer uitgelegd dat de buren dat lawaai niet fijn vinden."

Stan loert van onder zijn wenkbrauwen boos naar zijn vader. Zodra die aanstalten maakt om weer in de tuinstoel te ploffen, loopt hij naar de schuur en legt een hand op de klink.

"Stan!" klinkt het dreigend.

Stan duwt de klink naar beneden, traag, uitdagend.

Zijn vader beent op hem af en doet de deur op slot. "Zo!"

Stan steekt woedend zijn tong uit.

"Naar je kamer! Nu!" buldert mijn neef.

Het kind holt huilend naar binnen. Boven knalt er een deur dicht.


Mijn neef zucht. "Luisteren, ho maar!"

Ik roer zwijgend in de koffie?

"Wat?" vraagt hij.

"Niks."

"Jawel. Ik ken jou. Zeg het nou maar, mevrouw de kindercoach."

"Waarom geef je hem een toeter als hij niet mag toeteren?"

Hij denkt na. "Het zag er zo leuk uit in de winkel."

"Het zag er zo leuk uit in de winkel? Serieus? Dus hij mag er alleen naar kijken? Dat is toch de kat op het spek binden, Twan? Wat zou jij doen als je een joch van zes was?"

Twan schiet in de lach. "Ja, toeteren waarschijnlijk."

"Dus?"

"Ja, dus? Dus heb ik nu spijt dat ik dat ding gekocht heb."

"Te laat, jongen!"

"Ja wat dan? Ik kan dat getoeter hier in tuin echt niet hebben. Als ik er al gestoord van wordt, dan worden de buren helemaal horendol!"

"Ja! Dat snap ik. Dus?"

"Dus? Dus geen getoeter."

"Stan heeft nu een week een fiets met toeter? En hoe vaak heeft hij al lekker mogen fietsen en toeteren?"

Twan denkt na. "Nou eh...NIET dus eigenlijk." Zijn mondhoeken krullen. Hij snapt al lang waar ik heen wil. "Verdorie!"

Ik grijns naar hem. "Ik zou jou ook een hele stomme papa vinden als ik Stan was."

"Ja best logisch eigenlijk he? Maar wat moest ik dan? Ik moet toch consequent zijn?"

"Oh ja. Consequent!" zeg ik spottend.

"Dat zeggen ze toch altijd?"

"Ja. Dat zeggen ze. Dat is moeilijk man, consequent zijn!" plaag ik.

"Moet ik dan niet consequent zijn?"

"Jawel, maar dat betekent niet dat je alsmaar A blijft zeggen, omdat je nou eenmaal A hebt gezegd. Daar gaat het meestal fout. "

"Wat is consequent zijn dan volgens jou?

"Je koopt een fiets met een toeter, dus de consequentie is...?"

"Ja, dat hij wil toeteren. Dat snap ik onderhand ook wel. Maar dat kan dus niet in de tuin, waar wij en er last van hebben."

"Dus de consequentie is...?"

"Dat hij teleurgesteld is?"

"Ja, nu wel inderdaad. Maar ik bedoel eigenlijk dat de consequentie is dat wij van onze luie reet af moeten komen en ergens met hem heen gaan waar hij WEL van zijn toeter mag genieten."

"Het park bedoel je?" Hij kijkt me vol tegenzin aan.

"Ja, vermoeiend joh, dat consequent zijn." Ik lach hem zachtjes een beetje uit.

"Heb jij zin dan?"

"Ach! Ik zit hier prima. Maar als we dat kind daar nou blij mee maken..."

"Dat is toch hartstikke inconsequent als ik hem nu van zijn kamer haal? Beloon ik hem dan niet voor slecht gedrag? Hij had toch straf?"

Ik kreun. Consequent zijn, verkeerd gedrag belonen, straf... Al die verkeerd begrepen denkbeelden.

"Welnee joh. Dat is juist heel erg consequent. Jij bent zelf zo dom geweest om hem een toeter te geven. Dus de 'consequentie' is dat jij nu tegen je kind moet zeggen dat papa zich vergist heeft. Dat je het niet fijn vind als hij brutaal doet, maar dat je wél snapt dat hij teleurgesteld is. En dat we nu ergens heen gaan waar hij WEL mag toeteren."

Ik zie mijn neef aarzelend kijken en raad zijn gedachten. "En nee, dat is niet raar en ook geen zwaktebod. Je zult zien dat hij enorm waardeert als je eerlijk tegen hem bent. Ga nou maar."



Niet veel later zien we hoe Stan stralend door het park fietst. Elke keer als hij iemand wil inhalen mag hij toeteren, dus hij fietst zijn beentjes onder zijn lijf vandaan.

Vrolijk zwaait hij als hij ons voorbij sjeest.

"Prachtig toch?" zeg ik.

Twan slaat zijn arm om me heen. Hij kijkt zijn zoon na met een grijns van oor tot oor.

"Ja", zegt hij droogjes "consequent zijn kan best leuk zijn. Al vind ik het best lastig om uit te vogelen wat nou consequent is en wat niet."

"Vergeet dat woord dan", zeg ik. "Met een beetje inlevingsvermogen en oprechtheid kom je veel verder."














  • YouTube
  • Instagram Social Icon
  • LinkedIn Social Icon
  • Facebook Social Icon