Niet met zand gooien!

De vermoeide vader en het 'draakje' op het strand.


Met een goede vriendin en haar dochter ben ik een dagje naar zee. Op een winderig terras genieten we van koffie, appeltaart en gezonde zeelucht.


Er arriveert een vader met zijn zoontje.

Hij ploft neer op het tafeltje naast ons. Bestelt een koffie en een appelsap en plant het kind in het zand.

Hij ziet er afgetobd uit. Vermoeid roert hij in zijn koffie en staart lusteloos naar de zee.

Slecht geslapen? Een vader die geen zin heeft in zijn papadag? Een alleenstaande vader? Of misschien gewoon door moeder de deur uit gebonjourd, omdat ze ook wel eens een moment voor zichzelf wil? Ik kan het nooit laten om verhalen te verzinnen bij mensen. Maar feit is dat ik het niet weet. Ik zie alleen een vader die vermoeid oogt en vanmorgen niet overloopt van enthousiasme om met zijn kind op het strand te zijn.


Het jongetje graait met zijn handjes in het zand en gooit het weg. Het waaiert mooi uit. Hij doet het nog eens, met weidsere gebaren nu. Kijkt verrukt naar de waaier van zand die hij veroorzaakt. Hij komt in een lekkere cadans. Graaien, waaien, graaien, waaien, graaien, waaien. Het zand vliegt over het terras.

"Ophouden!" gromt zijn vader.

Ophouden? Me hoela! Lijkt het kind te denken. Veel te leuk dit! En hij graait en zwaait vrolijk verder.

"Kevin, ophouden heb ik gezegd!" bast zijn vader nu.

Kevin kijkt hem strak aan. Gooit nog eens een flinke hand zand over het terras.

Vader spert zijn ogen wijd open. "Moet ik soms komen?"

Kevin kijkt hem uitdagend aan. Graait traag met zijn hand in het zand.

Zijn vader zet zijn handen op de tafel alsof hij op wil staan. "Ik kom hoor!"

Dat wil ik dan wel eens zien! zeggen de ogen van zijn zoon. En daar vliegt het zand weer over het terras.

"Als ik moet komen, dan wéét je het hè?"

Oja? Wat dan? Seinen de kinderogen en het vooruit gestoken kinnetje. Kevin weet vooral dat zijn vader heus niet zomaar achter zijn koffie vandaan te krijgen is. Hij zet dus nog maar eens een tandje bij en mikt het zand nu naar zijn vader. Die stuift op. Het kopje rinkelt op de tafel. Kevin zet het op een rennen, met kleine dribbelpasjes in het mulle zand.

Zijn vader kijkt onzeker om zich heen.

"Hier komen!" buldert hij.

Kevin heeft lol in het rennen. Hij joelt en gilt.

"Hier komen of we gaan naar huis!"

"Nooit beloftes doen die je niet wil nakomen, papa!" fluistert mijn vriendin naast me.

Ook Kevin lapt het loze dreigement aan zijn laars, rent joelend richting zee.

"Als ik je moet komen halen.....!"

Ja hoor, hij moet hem komen halen.


Chagrijnig sjokt hij zijn kind achterna, tilt hem op en draagt het spartelende jongetje terug naar het terras.

Daar mag Kevin weer op het zand zitten

Maar papa zit nog niet op zijn stoel of daar gaat het handje alweer. Graai, zwaai, graai, zwaai. De ogen uitdagend op zijn vader gericht.

"Kevin, wat heb ik nou gezegd?"


De dochter van mijn vriendin begint nu geïrriteerde geluiden te maken.

"Doe maar niet", zeg ik "dat maakt het alleen maar erger."

"Hoezo?"

"Die man voelt zich al zo machteloos. Laten we daar niet ook nog eens zoiets als schaamte aan toevoegen. Dan weet hij zich helemaal geen raad meer."

"Ja, maar wij hebben er toch ook last van?"

"Dan kunnen we beter zelf vertrekken. We hebben er verder toch geen invloed op."

Mijn vriendin knikt en roept de ober om af te rekenen.


"Stom joch," zegt de dochter als we langs de zee slenteren.

Haar moeder lacht. "Welnee, jij zou vroeger waarschijnlijk precies zo gedaan hebben als ik je zonder speelgoed in het zand had gezet."

"Hij verveelde zich gewoon en begon te spelen met het enige wat er voor handen was; zand." zeg ik. "En nou ja, het is overduidelijk zo'n lekker wilskrachtig 'draakje', dus die laat zich heus niet vertellen dat hij met zoiets leuks moet stoppen. Het kind heeft niet eens door dat andere mensen daar last van kunnen hebben. Dat moet hem nog uitgelegd worden."


"Waarom doet die vader dat dan niet?"

"Omdat hij niet beseft dat zijn kind die uitleg nodig heeft.

Omdat hij zich niet meer kan inleven hoe leuk het is om met zand te gooien.

Omdat hij niet weet hoe hij kan laten zien dat Kevin wél fijn de andere kant op mag gooien, daar waar niemand er last van heeft."

En omdat hij niet begrijpt dat een kind nog liever zijn bozige aandacht heeft, dan geen aandacht."

"Die vader had ook gewoon met zijn kind kunnen gaan spelen", bedenkt ze.


Ik denk terug aan de tijd dat ik zelf een jonge moeder was. Soms vol energie en speelse plannen. Soms ook verschrikkelijk moe en uitgeput.

"Dat zou zeker geholpen hebben. Maar weetje, een kind opvoeden is leuk, maar ook erg vermoeiend. En soms heb je ook nog je eigen sores. Dan wil je gewoon rustig zitten en je koffie drinken. Dan wil je ongestoord over dingen na kunnen denken."

"Ja" vult mijn vriendin aan "en dan zou het zó ongelofelijk fijn zijn als je kind éventjes zoet zichzelf wilde vermaken. Maar je zult zien, juist dan doet je kind dat niet en lijkt het je alsmaar uit te willen dagen." We schieten allebei in de lach, omdat we het zo herkenbaar vinden.

"Dat is toch irritant?" roept haar dochter uit.

Ik glimlach, want er was een tijd dat ik het net als zij bloedirritant vond. Inmiddels begrijp ik beter wat er gebeurt en ik probeer het haar uit te leggen; "Wat het kind dan zoekt, is de verbinding met papa of mama. Want het voelt haarscherp dat die er op dat moment niet is. Het merkt dat de ouder niet zo'n zin in hem heeft vandaag. Voor sommige kinderen voelt dat onveilig en die trekken dan van alles uit de kast om toch aandacht te krijgen. Desnoods op een negatieve manier."


"Ingewikkeld", vind ze.

"Yep! Dat is het ook. Het is echt opvoeden voor gevorderden. En het kost veel energie. Daarom zoeken ouders soms hulp. Dan praten we over hoe ze hun temperamentvolle kind kunnen opvoeden. Maar ik zoek ook met hen uit wat zij zelf nodig hebben om dat aan te kunnen. Dat wordt vaak vergeten. Ik zie regelmatig ouders die al hun hobby's hebben opgegeven. Ze zijn alleen nog maar aan het werken en het zorgen. Terwijl het zo belangrijk is dat ze goed voor zichzelf zorgen en dat ze dingen blijven doen waar ze blij van worden! Zodat ze voldoende veerkracht hebben en het steeds opnieuw kunnen opbrengen om hun kind de liefde, maar ook de grenzen te geven die het nodig heeft.

En omdat het zo ingewikkeld en vermoeiend kan zijn, kunnen we dus beter een beetje compassie hebben met zo'n vader die er even niet helemaal uitkomt.

We weten tenslotte niets van hem en zijn kind of van wat er aan hun strandbezoek vooraf ging."


De dochter knikt nadenkend.

"Dat ga ik onthouden" zegt ze. "Voor later. Want ik geloof dat ik voorlopig nog niet aan kinderen toe ben."










  • YouTube
  • Instagram Social Icon
  • LinkedIn Social Icon
  • Facebook Social Icon